Kortjakje op zondag en maandag (7)

Bij mij thuis kun je altijd lijstjes vinden. Natuurlijk het boodschappenlijstje, maar verder vooral lijstjes van mensen die ik nog moet bellen of mailen en lijstjes van werkzaamheden die gedaan moeten worden in huis, op het werk of voor de kerk. Zulke lijstjes suggereren dat ik systematisch ben en geweldig efficiënt, maar eerlijk gezegd hebben al die lijstjes minstens twee gemeenschappelijke eigenschappen: ze komen nooit af en ze bevatten ook minder leuke taken die er om vragen om vooruit geschoven te worden. En soms is zo’n lijstje gewoon zelf zoek. Tja, heel efficiënt!

Zondag 21 juni luisterden we in de kerkdienst naar het verhaal van de wijze en dwaze meisjes. Er zijn op het eerste oog niet zulke grote verschillen tussen de meisjes, leren we. Die meisjes (m/v), dat zijn wij als gemeenteleden en de vraag is: wachten we op de komst van het koninkrijk van God, van Jezus, of verwachten we het Koninkrijk. Want als je in verwachting bent dan blijf je niet stil op de bank zitten, dan ga je aan het werk, niet alleen met je verstand maar vooral met liefde voor de Heer. De olie uit het verhaal is het geloof, het verwachtingsgeloof, van mensen die niet alleen het evangelie horen, maar het ook doen.

Erik vraagt ons of we onszelf de vraag weleens gesteld hebben of we wijs of dwaas zijn. Die vraag is zeer absoluut. De optie halfwijs of halfdwaas wordt niet gegeven. Toch ben ik bang dat mijn antwoord wel zo halfslachtig is. Ik vergeet de olie namelijk wel eens. Het is net als met zo’n lijstje dat je kwijtraakt. Al die meisjes uit het verhaal hebben natuurlijk ook een lijstje gemaakt voor wat ze moesten doen voor de bruiloft: Je trekt je mooie jurk en schoenen aan, je neemt een cadeau mee en ook een lamp voor onderweg, voor als het donker wordt. En … o ja, de olie niet vergeten, want de lamp kan leeg raken.

Maar wat nu als je zo’n lijstje kwijtraakt? Dat gebeurt niet iedere dag, maar toch… Dan loop je te verzinnen: wat stond er ook al weer allemaal op dat lijstje …..en dat laatste punt, wat was dat ook alweer, hoe zat dat ook alweer …..? Verdwaasd kijk je rond of je het lijstje niet ziet, maar daar wordt je meestal niet wijzer van. En je denkt al helemaal niet meer aan de olie, je zoekt alleen nog maar je lijstje.

Het is maandag in coronatijd. Er zijn versoepelingen, we mogen terug naar het kerkgebouw. De kerkenraad houdt zich daarom bezig met een protocol voor de anderhalve meter kerk. Dat protocol is eigenlijk gewoon een lijstje met maatregelen, voor in de coronatijd: hoe moet de kerkzaal ingericht worden om het virus binnen de perken te houden? Welke maatregelen zijn er nodig? Kunnen we voldoende afstand houden? Er moet nog heel hard verder aan gewerkt worden.

Mijn gedachten gaan plots terug naar het begin van de coronatijd. Hoe was het ook alweer met al die positieve acties in die negatieve coronatijd? We belden, mailden en Appten elkaar veel meer dan gewoon, we waren bezorgd voor elkaar; gaat het goed? We deden boodschappen voor opa en oma of de buurvrouw en we hadden goede voornemens voor een groener en duurzamer leven. Het leek even alsof er een andere, nieuw-normale tijd zou komen als de coronatijd voorbij zou zijn; een tijd van geloof, hoop en heel veel liefde.

Wat is er eigenlijk gebeurd met dát coronalijstje van positieve acties?

Eerlijk gezegd was ik dat lijstje al een beetje kwijt, maar 3 maanden geleden leken al die positieve acties een koninklijk lijstje, een koninklijk protocol, dat in ieder geval uitgevoerd zou kunnen worden door mensen die in verwachting zijn van het Koninkrijk.

Dat Koninklijke lijstje moet maar niet zoek raken. Er moet nog heel hard en goed geolied verder aan gewerkt worden!

© Protestantse Wijkgemeente Stadspolders    
Wij zijn onderdeel van de Protestantse Kerk Dordrecht Wij zijn onderdeel van de Protestantse Kerk in Nederland Wij staan vermeld op wij de kerk