Kortjakje op zondag en maandag (5)

Ooit leerden we op school dat je 5 zintuigen hebt: zien, horen, proeven, ruiken en voelen/tasten. En er scheen ook nog een zesde zintuig te bestaan, voor een ander soort voelen, aanvoelen, maar …., nou ja, het was niet helemaal duidelijk of iedereen dat zintuig wel had.

In onze nieuwe 1,5 m samenleving hebben we een quarantaine afgekondigd voor ons tast zintuig. We mogen elkaar niet meer aanraken. En als kerkelijke gemeente staan we voor de uitdaging om ons zesde zintuig optimaal en digitaal te gebruiken, zodat we samen gemeente kunnen zijn en blijven.
 
Het is zondag 10 mei. Mijn ‘horen’ zintuig heeft weliswaar geen quarantaine, maar wel honger. Weet u het nog, hoe het was in de Bron? Hoe we, voordat de kerkdienst begon, met zijn allen gezellig veel geroezemoes veroorzaakten met het uitwisselen van allerlei ditjes en datjes? En dat het dan fijn was als de ouderling van dienst duidelijk hoorbare hakken aanhad, zodat je door dat geluid wist dat de dominee en de kerkenraad binnenkwamen en het tijd was om je mond te houden? En weet u het nog, de collecten? De kinderen kwamen terug van de Kindernevendienst, we hoorden hun stemmen over wat ze geknutseld hadden en we namen zelf ook weer even ruim de tijd om te praten?
Ik hoor het in mijn hoofd en vandaag bij de livestream uitzending van de kerkdienst ga ik al die geluiden erbij denken. Ik hoor het geroezemoes bij het begin van de dienst. En bij de collecten geef ik dat ‘Tikkie’ in gedachte héél veel geluid mee! Kinderstemmen én onze stemmen. En bij het meezingen thuis met de ‘livestream’ denk ik alle andere ‘Bronners’ er zingend bij, voor het echte ‘kerkgevoel’.
 
In de kerkdienst deze ochtend leggen we in het Kyriegebed ons leven neer voor God: we zingen, vechten, huilen, bidden, lachen, werken en bewonderen wat af, maar we kunnen dat niet zonder u, God. Bij de verkondiging staan we stil bij hoe belangrijk zingen is, samen-zingen. We denken na over dat muziek en zang iets doet met mensen en dat het invloed heeft op je mens-zijn. Samen-zingen is misschien wel het allerbelangrijkste van de kerkdienst. Het geloof van ons kan niet zonder muziek. Door samen te zingen prijzen we God. We uiten niet alleen ons geloof door te zingen, maar het geloof komt op die manier ook naar ons toe. Hoe intens mooi is dat!
 
Na de dienst denk ik verder na over hoe het komt dat je door zingen zoveel dieper geraakt wordt dan gewoon door woorden. Hebben we voor muziek een emotioneel zintuig die ver uitstijgt boven ons verstand en die ons dieper brengt naar hoe wij ons echt voelen? Ik denk het, een innerlijk oer zintuig naar ongekende en onbenoemde gedachten. Een zintuig dat ons ook laat voelen dat door samen te zingen in een kerkdienst we dichterbij komen bij het gelovig samen-gemeente-zijn. Misschien juist wel omdat ‘het lied op andermans lippen’ je verder draagt, in vreugde en in verdriet.
 
Het is moederdag vandaag en voor het eerst is het ook ‘oma’ dag. Mijn kleinkind van 2 maanden oud komt op visite. Via de familie App weet ik al dat ze met al haar armpjes en beentjes spartelt als er muziek van een Dixieland bandje gedraaid wordt en dat ze héél stil wordt van zwaar klassieke koormuziek. Op het consultatiebureau zullen ze het wel niet onderzoeken, maar ik denk dat het met haar oer zintuig wel goed zit. Ruim voordat je als mens kunt praten is er kennelijk een oer gevoel voor muziek, waardoor je met al je armen en benen wilt bewegen of juist heel aandachtig stil kunt worden, ook als je twee minuten daarvoor nog huilend in je box lag.
 
Deze week komen er allerlei berichten binnen. Koren moeten voorlopig maar niet gaan zingen en ook de landelijke PKN raadt de samenzang in de gemeente af als we  weer bij elkaar mogen komen, want met zingen komt een virus waarschijnlijk verder dan 1,5 m. Het is een verstandige raad, maar mijn eerste reflex is toch om ze de preek van Erik te sturen.

Hoe het opgelost moet worden, niet samen zingen? Daar zal hard over nagedacht moeten worden.
Ik hoop in ieder geval dat over een paar jaar mijn kleindochter gezellig naast mij zal zitten in de Bron, zodat we dan samen kunnen zingen met al die andere ‘Bronners’.            

© Protestantse Wijkgemeente Stadspolders    
Wij zijn onderdeel van de Protestantse Kerk Dordrecht Wij zijn onderdeel van de Protestantse Kerk in Nederland Wij staan vermeld op wij de kerk